Laburo España: 250.000 ofertas de empleo

Miércoles, 15 de junio de 2005

ACABOUSE

Na bitácora da negra sombra colleitamos durante os últimos tres meses as nosas vergoñas. Mais a destrución acontece imparable.
É tempo de acordar, de falarmos alto e claro, de igual a igual para recuperar o roubado e construir un mundo novo.

Somos galegos e estamos orgullosos!

Por: galdrucho | en loita! | Comentarios (5) | Referencias (0)

Comentarios

Todavía no sabemos que va a pasar el domingo en Galicia pero, pase lo que pase, sabemos que contamos con hombres y mujeres que nos siguen dando ejemplo de lucha y honradez. Son muchos los que no han «des- evolucionado» y siguen con su lucha de clases y de pueblo. Dos luchas que muchos y muchas ya hemos hecho nuestra.

Desde aquí, no más que un saludo revolucionario a los compañeros y en especial a los que como Xosé María o Jorge, que ya nos dejó, siguen en la brecha en empresas grandes y pe- queñas. Un ejemplo claro es lo que a lo largo de este tiempo nos hemos ido pasando, lo último esta poesía que nos mandó Xose María Baamonde cuando despidieron de la gasolinera en la que trabaja al 25% de la plantilla.

“Un despedidos o vintecinco por cen”

No mes de xaneiro/ despediron a tres/ o vintecinco por cen/ a xabier e manuel/ o día dez

O día trece/ a xosé manuel/ non se ergueu ninguén/ (solidariedade estática)/ un proclamou total ¿para que?

O patrón brincaba/ enriba de mil parabéns/ comisións informou/ «así por riba/ a liquidación está ben»/ (queda abolida/ a loita de clases)

Despediron a tres/ xa están na empresa máis grande/ o inem

Despediron a tres/ non chorou ninguén/ no mes de xaneiro/ é cedo de noite/na loita da noite/ no mes de xaneiro

Aniceto Prieto - Delegado de LAB de la Diputación-Ifas de Bizkaia


http://www.gara.net/idatzia/20050616/art119113.php

con nuestros compañeiros | 16-06-2005 16:46:51

EJÉRC1TO ZAPATISTA DE LIBERACIÓN NACIONAL. MÉXICO.

21 de Junio del 2005.

A la Sociedad Civil Nacional e Internacional:

Señora, señorita, señor, joven, niño, niña:

Ésta no es una carta de despedida. A ratos va a parecer que sí, que es una despedida.
pero no. Es una carta de explicación. Bueno, eso trataremos. Originalmente esto vendría
en un comunicado, pero hemos elegido esta forma porque, para bien o para mal, cuando le
hablamos a usted casi siempre lo hicimos en este tono más personal.

Nosotros somos los hombres, mujeres, niños y ancianos del Ejército Zapatista de
Liberación Nacional. Tal vez nos recuerde, nos alzamos en armas el 1 de Enero de 1994 y,
desde entonces, hemos mantenido nuestra guerra contra el olvido y resistido la guerra de
exterminio que los distintos gobiernos han emprendido, sin éxito, en contra nuestra.
Nosotros vivimos en el último rincón de este país que se llama México. En ese rincón que
se llama "Pueblos Indios ". Sí, así en plural. Porque por razones que aquí no daremos, en
este rincón se usa el plural para todo: sufrimos, morimos, peleamos, resistimos.

Bueno, pues como usted bien sabe, resulta que, desde aquella madrugada del inicio del
94, hemos dedicado, primero con el fuego y luego con la palabra, nuestra lucha, nuestro
esfuerzo, nuestra vida y nuestra muerte, exclusivamente a los pueblos indios de México, al
reconocimiento de sus derechos y su cultura. Era lógico, los zapatistas somos
abrumadoramente indígenas. Indígenas mayas, para ser más precisos. Pero no sólo, los
indígenas en este país, no obstante haber sido la base de las grandes transformaciones de
esta Nación, siguen siendo el sector social más agredido y más explotado. Si con alguien
se han ensañado las guerras militares, y las guerras disfrazadas de "políticas", de
despojo, de conquista, de aniquilamiento, de marginación, de ignorancia, es con los
indígenas. La guerra en contra nuestra ha sido tan intensa y brutal que se ha convertido
en lugar común el pensar que los indígenas sólo saldrán de su condición de marginación y
¡pobreza, si dejan de ser indígenas... o si están muertos. Nosotros hemos estado luchando
'por no morir y no dejar de ser indígenas. Hemos luchado por, vivos e indígenas, ser parte
de esta Nación que se ha levantado sobre nuestras espaldas; de la que hemos sido los pies
(casi siempre descalzos) con los que ha caminado en sus momentos decisivos; de la que
hemos sido los brazos y manos que han hecho dar fruto a la tierra, y han levantado las
grandes construcciones, edificios, iglesias y palacios de los que se enorgullecen los que
tienen todo; de la que, con palabra, mirada y modo, es decir, cultura, somos la raíz.

¿Estamos lloviendo sobre mojado? Quizás es porque estamos en Junio, el sexto mes del
año. Bueno, sólo queríamos señalar que el inicio de nuestro alzamiento no fue sólo un
"Aquí estamos", gritado al oído de una Nación sordomuda por el autoritarismo de arriba.
Fue también un "Esto somos y seguiremos siendo... pero ahora con dignidad, con
democracia, con justicia, con libertad". Usted lo sabe bien, entre otras cosas, porque nos
ha acompañado desde entonces.

Desgraciadamente, después de más 7 años empeñados en ese camino, en abril del 2001,
los políticos de todos los partidos políticos (principalmente del PRÍ. PAN y PRD) y los
autodenominados "tres poderes de la Unión" (o sea la presidencia, el congreso y los
jueces) se aliaron para negarle a los pueblos indios de México el reconocimiento
constitucional de sus derechos y su cultura. Y lo hicieron sin importarles el gran
movimiento nacional e internacional que se levantó y unió con ese objetivo. La gran
mayoría, incluidos los medios de comunicación, estaban de acuerdo en que debía saldarse
esa deuda pendiente. Pero a los políticos no les importa nada que no les deje dinero y
rechazaron la misma propuesta de ley que habían aprobado años antes, cuando se
firmaron los Acuerdos de San Andrés y la Cocopa hizo una propuesta de reforma
constitucional. Lo hicieron porque pensaron que, pasado un poco de tiempo, a todos se les
olvidaría. Y tal vez a muchos se les olvidó, pero a nosotros no. Nosotros tenemos memoria
y fueron ellos: el PRI, el PAN, el PRD, la presidencia de la república, los diputados y
senadores y los jueces de la Suprema Corte de Justicia de la Nación. Sí los pueblos indios
siguen hoy en el sótano de esta Nación y siguen padeciendo el mismo racismo de hace 500
años es por ellos. No importa qué digan ahora que se están preparando para las
elecciones (o sea para conseguir puestos que les den ganancias): no van a hacer nada en
bien de la mayoría ni van a escuchar nada que no sea dinero.

Si de algo nos preciamos los zapatistas es de hacer honor a la palabra, a la palabra
honesta y consecuente. Todo este tiempo le hemos dicho a usted que luchamos por los
pueblos indios de México. Y eso hemos hecho. Le dijimos a usted que intentaríamos la vía
del diálogo y la negociación para conseguir nuestras demandas. Le dijimos que nos
esforzaríamos en la lucha pacífica. Le dijimos que nos concentraríamos en la lucha
indígena. Y asi ha sido. No la hemos engañado.

Toda la ayuda que usted, generosa, ha aportado para esta noble causa y por esos medios,
ha sido para eso y para nada más. No hemos usado nada para otra cosa. Toda las ayudas
y apoyos humanitarios que hemos recibido de todo México y de todo el mundo, han sido
empleadas únicamente en mejorar las condiciones de vida de las comunidades indígenas
zapatistas y en iniciativas pacíficas por el reconocimiento de los derechos y la cultura
indígenas. Nada de lo recibido ha sido dedicado a la adquisición de armamento ni a
prepaarativo bélico alguno. No sólo porque no lo hemos necesitado (el EZLN mantiene
intacta su capacidad militar desde 1994), sino, sobre todo, porque no hubiera sido honesto
Decirle a usted que su apoyo era para una cosa y usarla para otra. Ni un centavo del
apoyo recibido para la paz con justicia y dignidad, se ha dedicado a la guerra. Para hacer
la guerra no hemos necesitado apoyo. Para la paz sí.

Claro que hemos usado nuestra palabra para referirnos (y en algunos casos para
manifestar nuestra solidaridad) a otras luchas en México y el mundo, pero hasta ahí. Y
muchas veces, sabiendo que podíamos hacer más, hubimos de contenernos porque nuestro
empeño, así se lo habíamos dicho a usted, era exclusivamente por y para los indígenas.

No ha sido fácil. ¿Se acuerda usted de la marcha de los 1,111?, ¿de la consulta de los
5000 en 1999?, ¿de la Marcha del Color de la Tierra en 2001? Bueno, pues imagine usted
lo que sentimos cuando vimos y escuchamos las injusticias y las rabias que íbamos tocando
en campesinos, obreros, estudiantes, maestros, empleados, homosexuales y lesbianas,
jóvenes, mujeres, ancianos, niños. Imagine usted lo que sentía nuestro corazón.

Tocamos un dolor, una rabia, una indignación que ya conocíamos porque había sido y es
la nuestra. Pero entonces la tocamos en el otro. Y escuchamos que el "nosotros" que nos
animaba quería hacerse más grande, hacerse más colectivo, más nacional. Pero nada,
habíamos dicho que sólo lo indígena y eso teníamos que cumplir. Creo que es por nuestro
modo, o sea que preferimos morir antes que traicionar nuestra palabra,

Ahora estamos consultando nuestro corazón para ver si vamos a decir y hacer otra cosa.
Si la mayoría dice que sí, pues vamos a hacer todo lo posible por cumplir. Todo, hasta
morir si es preciso. No queremos parecer dramáticos. Lo decimos nada más para que
quede claro hasta dónde estamos dispuestos a llegar. O sea que no "hasta que nos den un
puesto, una cantidad de dinero, una promesa, una candidatura".

Tal vez alguno recuerde que, hace seis meses, empezamos con eso de que "falta lo que
falta". Pues bien, como es evidente, llegó la hora de decidir si vamos a caminar para
encontrar eso que falta. Encontrar no, construir. Sí, construir "otra cosa".

En alguno de los comunicados de días pasados, le informamos que hemos entrado a una
consulta interna. Pronto tendremos los resultados y se los daremos a conocer. Mientras
pues aprovechamos para escribirle a usted, A usted siempre le hablamos con sinceridad,
también a quienes son nuestro corazón y guardián, nuestro Votan Zapata, las comunidades
zapatistas, nuestro mando colectivo.

Será una decisión difícil y dura, como de por si ha sido nuestra vida y nuestra lucha.
Durante cuatro arios hemos estado preparando las condiciones para presentarle a nuestros
pueblos puertas y ventanas, para que, llegado el momento, tuvieran todos los elementos
para elegir por cual ventana asomarse y cual puerta abrir. Y es que así es nuestro modo.
O sea que la dirección del EZLN no dirige, sino que busca caminos, pasos, compañía,
orientación, ritmo, destino. Varios. Y entonces le presenta a los pueblos esos caminos y
analiza con ellos qué pasa si seguimos uno u otro rumbo. Porque, según el camino que
andamos, hay cosas que serán buenas y cosas que serán malas, O sea que no hay camino
que puras cosas buenas. Y entonces ellas, las comunidades zapatistas, dicen su
pensamiento y deciden, después de discutir y por mayoría, por dónde vamos todos. Y
entonces pues dan la orden, Y entonces pues la dirección del EZLN tiene que organizar los
trabajos o preparar lo que se necesita para caminar ese camino. Claro que la dirección
zapatista no mira según lo que se le ocurre solamente a ella, sino que tiene que estar
pegada con los pueblos y tocar su corazón y hacerse, como quien dice, la misma cosa.
Entonces se hace la mirada de todos nosotros, el oído de todos nosotros, el pensamiento de
todos nosotros, el corazón de todos nosotros. Pero qué tal que, por lo que sea, la dirección
no mira, ni oye, ni piensa, ni siente como todos nosotros. O le falta ver algunas partes o
escuchar otra cosa o pensar y sentir otros pensamientos. Bueno, pues por eso se consulta
a todos, por eso se pregunta a todos, por eso se toma el acuerdo de todos. Si la mayoría
dice que no, pues entonces la dirección tiene tache y tiene que buscar otra vuelta, y otra
vuelta presentarse ante los pueblos a proponer y así hasta que, en colectivo, llegamos a
una decisión. O sea que acá mandan los pueblos.

Ahora el colectivo que somos tomará una decisión. Se están sopesando los pros y los
contras. Se están haciendo bien las cuentas, lo que se pierde y lo que se gana. Y, viendo
que no es poco lo que se arriesga, se decidirá si vale la pena.

Tal vez, en la balanza de algunos, pesará mucho lo que hemos logrado. Tal vez, en la
balanza de otros, pesará más la indignación y la vergüenza que provoca el ver a nuestros
suelos y cielos destruidos por la estúpida avaricia del Poder. En cualquier caso, no
podemos permanecer pasivos, contemplando nada más como una banda de rufianes
despoja a nuestra Patria de todo lo que la hacía ser y ser a todos: la dignidad.

Bueno, ya es mucha vuelta. Nosotros le estamos escribiendo esta vez. acaso la última,
para devolverle su palabra de apoyo comprometido. No es poco lo que hemos logrado en
la lucha indígena, y eso ha sido, así lo hemos dicho en público y en privado, por su ayuda.
Creemos que puede enorgullecerse, sin pena alguna, de todo lo bueno que, junto a usted,
hemos construido hasta ahora los zapátistas. Y sepa usted que ha sido un honor, a todas
luces inmerecido, el que personas como usted hayan caminado a nuestro lado.

Ahora vamos a decidir si hacemos otra cosa y el resultado lo haremos público en su
momento. Aclaramos desde ahora, para acabar con las especulaciones, que esta "otra
cosa" no implica ninguna acción militar ofensiva por parte nuestra. No estamos, por
nuestra parte, planeando ni consultando el reinicio de los combates militares ofensivos.
Desde febrero-marzo de 1994, todo nuestro dispositivo militar ha sido, y es, defensivo. El
gobierno debería decir si, por su parte, hay algún preparativo bélico ofensivo, sea de las
fuerzas federales o de sus paramilitares. Y el PRI y el PRD deben decir si planean algún
ataque en contra nuestra con los paramilitares que apadrinan en Chiapas.

Si es decisión de la mayoría zapatista, quienes nos han apoyado hasta ahora en la lucha
exclusivamente indígena podrán, sin pena ni remordimiento alguno, deslindarse de esa
"otra cosa" a la que se refirió el Comandante Tacho en la plaza de San Cristóbal de Las
Casas en enero del 2003, hace dos años y medio. Es más, hay un comunicado que, de acá
allá, hace ese deslinde y que puede ser presentado en una solicitud de empleo,
currículum vitae, reunión de café, sala de redacción, mesa redonda, templete, foro,
escenario, solapa de libro, nota de pie de página, coloquio, precandidatura, libro de
arrepentidos o columna periodística y que, además, tiene la ventaja de poder ser exhibido,
como prueba de descargo, en cualquier juzgado (no se ría usted, hay un antecedente: en
1994, a unos indígenas que detuvo el mal gobierno ~y que no eran zapatistas- los liberó un
juez dando validez a una carta del CCRI-CG donde se deslindaba a esas personas de lo
realizado por el EZLN. O sea que, como dicen los abogados, "hay precedente jurídico”).

Pero quienes encuentren en su corazón un eco, así sea pequeño, de nuestra nueva palabra
y se sientan llamados por el camino, el paso, el ritmo, la compañía y el destino que
hayamos elegido, tal vez decidan renovar su apoyo (o participar directamente)... sabiendo
que será "otra cosa". Así. sin engaños, sin dobleces, sin hipocresías, sin mentiras.

Agradecemos a las mujeres. A todas las niñas, adolescentes, jóvenas, señoritas, señoras y
ancianas (y a las que fueron cambiando de uno a otro de esos calendarios en estos 12
años) que nos apoyaron, nos acompañaron y, no pocas veces, hicieron suyos nuestros
dolores y nuestros pasos. A todas esas, mexicanas y de otros países, que nos apoyaron y
caminaron con nosotros. En todo lo que hicimos, ustedes fueron la inmensa mayoría. Tal
vez porque compartimos con ustedes, aunque cada quien en su modo y lugar, la
discriminación, el desprecio... y la muerte.

Agradecemos al movimiento indígena nacional, al que no se vendió por puestos
gubernamentales, por viáticos, por lisonjas que los poderosos catalogan como "para
indígenas y animales ". Al que escuchó nuestra palabra y nos dio la suya. Al que nos abrió
el corazón, es decir, su casa. Al que resistió y resiste con dignidad, levantando bien alto el
color que somos de la tierra.

Agradecemos a los jóvenes y jóvenas de México y del mundo. A quienes eran niños, niñas
o adolescentes aquel 94 y, nobles, crecieron sin escatimarnos ni la vista ni el oído. A
quienes llegaron a la juventud o, a pesar de las hojas arrancadas al calendario, se
mantuvieron en ella tendiendo la mano de su rebeldía a la morena mano de la nuestra. A
quienes optaron por venir a compartir días, semanas, meses, años, nuestra digna pobreza,
nuestra lucha, nuestra esperanza y nuestro necio empeño.

Agradecemos a los homosexuales, lesbianas, transexuales, transgenéricos y "cada-quien-
sumodo ". A quienes compartieron con nosotros su lucha por el respeto a la diferencia,
sabiendo que ésta no es un defecto para ocultar. A quienes demostraron que la valentía no
tiene nada qué ver con la testosterona y que. una y otra vez, nos dieron algunas de las más
hermosas lecciones de dignidad y nobleza que hemos recibido.

Agradecemos a los intelectuales, artistas y científicos, de México y el mundo, que nos
apoyaron en la lucha por los indígenas. Pocos movimientos u organizaciones se pueden
preciar de haber tenido el respaldo (siempre crítico, y lo agradecemos) de tanta
inteligencia, ingenio y creatividad. Ustedes ya saben que siempre los escuchamos con
respeto y atención, incluso cuando no compartíamos sus puntos de vista, y que algo de la
luz que emanan ayudó a alumbrar nuestros oscuros caminos.

Agradecemos a l@s trabajador@s honesf@s de la prensa y a los medios de comunicación
decentes que mostraron, con verdad y a todo el mundo, lo que miraban y escuchaban, y
respetaron, sin distorsionar, nuestra voz y caminar. Reciban nuestra solidaridad en estos
duros momentos que atraviesa el ejercicio de su profesión, donde arriesgan su vida, son
agredidos y, como nosotros, no encuentran justicia.

Y, para que no falte nadie, agradecemos en general a todit@s tod@s que, honest@s y
sincer@s, nos apoyaron.

He dicho, al inicio de esta carta, que no era una despedida. Bueno, pues resulta que para
algunos sí lo es. Aunque para otros será lo que es en realidad, es decir, una promesa...
Porque ya se alcanza a ver lo que falta...

Vale. Salud y, de corazón a corazón, gracias por todo.
A nombre de tod@s l@s zapatistas del EZLN.
Desde las montañas delSureste Mexicano.

Subcomandante Insurgente Marcos
México, en el mes sexto del año 2005

P.D.- Ya se ve que no estábamos pensando enjugar fútbol. Bueno, no sólo. Porque algún
día jugaremos contra el Intemazionale de Milano. Nosotros o lo que quede de nosotros.

ezln | 24-06-2005 16:56:43

La Galice s’apprête à congédier son despote franquiste


http://www.tdg.ch/tghome/toute_l_info_test/enjeux/...

Tribune de Genéve | 27-06-2005 13:21:05

Desaloxen o plató 1000!

Atilano Presidente | 30-06-2005 11:41:13

Enrique Banet, que foi director do programa de cultura ecolóxica SENDA VERDE na TVG, e que foi despedido de xeito improcedente, entre outras razóns por participar na realización de Hai que Botalos coa curtametraxe Incendios, vén de escribir unha carta aberta ao Consello de Administración da RTVG, que publicamos a continuación.

O cambio vai demandar reformas en profundidade en todos os eidos, e especialmente no que se refire aos medios de comunicación públicos. A carta do compañeiro Enrique ten a virtude de enunciar a situación na que se atopa o medio de comunicación galego por excelencia.



Sra e Sres. membros do Consello de Administración da Compañía R.T.V.G.,

A piques de rematar unha longa etapa na vida da R.T.V.G., non quero deixar pasar a oportunidade de expoñerlles algunhas cuestións.

A primeira é que non entendo cal foi, e segue a ser, o papel desempeñadp polo Consello do que Vdes. formaron parte durante os últimos anos, xa que, baixo a súa tutela, a R.T.V.G. foise degradando ata os límites actuais, e cando falo de degradación refírome tanto a contidos como a corrupción, censura, manipulación informativa, relación co persoal, etc., etc.

En canto a mín, e segundo me consta porque así mo manifestaron diferentes membros dese Consello, o programa SENDA VERDE, que tiven a honra de dirixir e presentar durante preto de dez anos, foi o único que Vdes. estiveron unánimemente de acordo en considerar de interese público e social. A pesar diso o programa foi sistemáticamente marxinado, censurado e minimizado en recursos, ata facelo prácticamente inviable.

Levando ata as súas últimas consecuencias o exercicio da censura por parte dos Sres. Campos (Director Xeral) e Barciela (Director de Comunicación e Relacións Externas), e apoiándose nunha política de contratación fraudulenta e abusiva propiciada polo Sr. Cortázar (Director de Recursos Humanos), fun despedido da T.V.G. (¿sabíano vostedes?) no pasado mes de Marzo. Por certo, ¿están Vdes. informados dos despidos masivos practicados no mes de Xaneiro deste ano, e das causas que os provocaron?. ¿Coñecen Vdes. de quen son as E.T.T.s que se encargan deses contratos precarios?. ¿Saben Vdes. que a R.T.V.G. regala cadros de máis de un millón de pesetas “por Navidad”, e que tales obras son repartidas por choferes da propia Compañía?. ¿Saben Vdes. quen ordena isto, e por qué?. ¡Cantas cousas deberían saber vostedes!. Por exemplo, que eu fun despedido en clara represalia por facer un vídeo sobre incendios para a campaña de “Hai que botalos”, cousa que, polo visto, non foi do agrado do Director Xeral, Sr. Campos. Polo que puiden comprobar despois, a decisión de despedirme tomouse nun momento no que eu aínda non fixera nada efectivo, e debo recoñecer que foi a propia censura a que aínda me espoleu máis á hora de actuar.

Afortunadamente a Xustiza existe, e gañei o xuízo interposto en Maxistratura polo que eu consideraba un despido improcedente: un xuízo máis entre outros tantos que a R.T.V.G. perde a causa das irregularidades nas contratacións. Supoño que non é necesario insistir no feito de que, se non hai máis denuncias, é porque a xente nova teme polo seu futuro (¿coñecen vostedes a sensación de precariedade?).

Todo isto viña acontecendo á par doutras cousas que supoño que Vdes., ben pagados e con substanciosas dietas cobradas por ese concepto, deben coñecer con exactitude. Refírome á nefasta xestión da Casa, na que o Director de Programas, Sr. Carballo, nin programa nin demite por non programar, o que supón, cando menos, un gasto superfluo. Na que o Sr. Quintanilla (Director da T.V.G.) é quen asume, realmente, unha programación baseada en “compromisos persoais”, ou de responsables das diferentes Consellerías ou empresas, tal como el mesmo me ten transmitido en máis de unha ocasión. Tamén resulta inaudito que Vdes. non coñezan e, sen embargo, se autorice a existencia de contratos ilegais tanto con persoal da Casa como na contratación con empresas alleas, entre outras cousas porque as empresas públicas son, por Lei, responsables civís subsidiarias dos incumprimentos das empresas privadas coas que coproducen, e non é a primeira vez que a R.T.V.G. ten coñecemento de tales incumprimentos. Incórrese tamén, sistemáticamente, en contratacións que supoñen un trato claramente discriminatorio a favor das “grandes empresas” (amigas, por certo) en detrimento das pequenas productoras, ás que se lles impoñen condicións contractuais leoninas e inadmisibles en canto a financiamento, prazos de pago, dereitos de coproducción, cláusulas de privacidade, etc., etc., etc.

E mentres todo isto sucedía, ¿onde estaban Vdes., Sra. e Sres. do Consello?. ¿De veras que non sabían nada?. Pois non deben seguir ignorando (para iso lles pagamos os contribuíntes) a operación de enxeñería financeira que hai montada na C.R.T.V.G. para enmascarar as débedas existentes, débedas que, por certo ¿non serán a inevitable consecuencia dunha pésima xestión?. ¿Tampouco o sabían vostedes?.

Tampouco poden seguir ignorando que nas últimas datas se está comprometendo e hipotecando o futuro funcionamento da propia Compañía a base de asinar contratos coas empresas achegadas, ou de impoñer a absurda continuidade de determinados programas, deixando a cero os recursos e incrementando notablemente as débedas. O propio Director Xeral manifestaba orgullosamente meses atrás que a T.V.G. era a única televisión que non tiña espacios basura na súa programación. Totalmente de acordo: non hai espacios basura, practicamente toda a progamación é basura, coa supervisión, supoño, dese Consello. Parte desta programación ten a súa continuidade asegurada por catro anos máis, coma no caso do Luar, que dirixe o Sr. Gayoso, ó que se lle acaba de asinar un novo contrato a razón de 24 millóns de pesetas por ano.¿Isto tampouco o sabían vostedes?.

Cabe supoñer, estimados Sra. e Sres., que non descoñecían Vdes. todo o anterior, o cal me leva a preguntarme en concepto de qué veñen cobrando (e moi ben, por certo) os seus salarios, ¿para que serven as numerosas comisións que vostedes organizan (ás veces tres no día) e polas que cobran substanciosas dietas?. Se, pola contra, non sabían nada, ¿en base a qué cobraban Vdes.?.

Non podo, polo tanto, despedir este escrito sen recodarlles que, como políticos, teñen un compromiso cos cidadáns deste País, e que, ou por descoñecemento ou por omisión, son Vdes. cómplices e responsables do que está a pasar na C.R.T.V.G. Non teño problema ningún en comparecer perante Vdes., se o consideran oportuno, para darlles conta persoalmente e polo miúdo de todas estas cuestións que afectan a moitos traalladores e a tódolos contribuíntes galegos, o que darían para encher moitas páxinas.

Agradézolles, en todo caso, que me prestasen un pouco do seu preciado tempo.

Quedo á espera dos seus comentarios e despídome cun cordial saúdo.

Atentamente,

Enrique Banet López de Rego,

ex-director do Programa SENDA VERDE

Carta de Enrique Banet | 01-07-2005 16:38:11

Comentar


Recordar datos

Acerca de

Mais nós levamos un mundo novo nos nosos corazóns. Está a medrar mentres les esto.

Sindicación

Añadir a Feedness
RDF XML ATOM

Créditos

Diseñado por Studio.st
Online gracias a Bitacoras.com